همایشی که در مورخ 1396/12/09 به مناسبت روز جهانی آینده در تالار فردوسی خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد، پیامهای زیادی داشت.

دغدغه سخنرانان و اعضای هیات مدیره انجمن علمی آینده نگری ایران این بود که آینده نگری تبدیل شود به یک مطالبه عمومی و یک نهضت اجتماعی.

"گسترش فرهنگ آينده انديشي در تمامي اقشار جامعه"

مطالب عمیقی که به نقل از بزرگان و اندیشمندان مطرح می شد این جمله را تداعی می کرد که:

"توجه به آينده يك انتخاب نيست، تنها انتخاب است."

و

اگر بخواهيم آدم خوبي باشيم بايد آينده پژوه باشيم و برعكس اگر آينده پژوه باشيم بايد آدم خوبي باشيم.

و

"آينده جايي نيست كه ما به آن مي رويم، جايي است كه ما آنرا ميسازيم."

سخنرانی جناب آقای پروفسور خزایی استاد و اندیشمند گرامی در حوزه آینده پژوهی همه را متاثر کرد. دغدغه ایشان و دیگر سخنرانان عدم بینش آینده نگرانه به مسایل کشور بود و اینکه غافل هستیم از آینده. باید متد های آینده پژوهانه را یاد بگیریم و کرسی های علمی آنرا فرا گیرند و در امور مربوطه داخل کنیم. اینگونه است که در فردای نه چندان دور ما یا نسل بعدی ما با مسایلی مواجه نمی شویم که حاکی از بی تدبیری بوده است.

بامید تصمیمات و استراتژی های مدبرانه که بر پایه تحقیقات و نگرشهای آینده پژوهانه اتخاذ شده اند و آرامش و اطمینان را برای جامعه بدنبال دارد.